नमामि विश्वेश्वरविश्वरूपं सनातनं ब्रह्म निजात्मरूपम् । नमामि सर्वं निजभावभावं वरं वरेण्यं नतोऽस्मि
namāmi viśveśvaraviśvarūpaṃ sanātanaṃ brahma nijātmarūpam | namāmi sarvaṃ nijabhāvabhāvaṃ varaṃ vareṇyaṃ nato'smi
میں اُس وِشو ایشور کو نمسکار کرتا ہوں جس کی صورت ہی یہ کائنات ہے—وہ سناتن برہمن جس کی حقیقت خود آتما ہے۔ میں اُسی کو نمسکار کرتا ہوں جو سب کچھ ہے، ہر حالتِ وجود کا باطنی سہارا—برتر، سب سے زیادہ پوجنیہ؛ میں اُس کے حضور سجدہ ریز ہوں۔
Dakṣa
Tirtha: Kedāra/Kedāranātha
Type: kshetra
Listener: Rudra/Śiva
Scene: A contemplative stuti scene where Śiva is suggested as the cosmos itself—stars, rivers, mountains, and beings subtly forming a divine silhouette—while Dakṣa bows in awe before the Kedāra shrine.
The highest Śiva is not merely a deity “out there,” but the cosmic form and the indwelling Self—realized through inner knowledge and devotion.
The verse is part of Kedārakhaṇḍa’s Kedāra-centered narration, where Śiva’s universal nature underwrites the holiness of the kṣetra.
No formal ritual is stated; the emphasis is contemplative praise aligning devotion with Self-knowledge.