दक्ष उवाच । नमामि देवं वरदं वरेण्यं नमामि देवेश्वरं सनातनम् । नमामि देवाधिपमीश्वरं हरं नमामि शंभुं जगदेकबंधुम्
dakṣa uvāca | namāmi devaṃ varadaṃ vareṇyaṃ namāmi deveśvaraṃ sanātanam | namāmi devādhipamīśvaraṃ haraṃ namāmi śaṃbhuṃ jagadekabaṃdhum
دکش نے کہا: میں اُس دیوتا کو نمسکار کرتا ہوں جو ور دیتا ہے، سب سے زیادہ پوجنیہ ہے۔ میں دیوؤں کے سناتن ایشور کو نمسکار کرتا ہوں۔ میں ہَرَ، دیوؤں کے ادھیپتی اور پرمیشور کو نمسکار کرتا ہوں۔ میں شَمبھو کو نمسکار کرتا ہوں جو سارے جگت کا ایک ہی سچا بندھو ہے۔
Dakṣa
Tirtha: Kedāra/Kedāranātha
Type: kshetra
Scene: Dakṣa stands with folded hands, head bowed, offering a fourfold salutation to Śiva—Varada, Devēśvara, Hara, Śambhu—against a Himalayan Kedāra backdrop with a liṅga shrine and drifting clouds.
Śiva is praised as the highest refuge—boon-giver, lord of gods, and the intimate protector of all beings.
While the verse is a hymn, it appears in Kedārakhaṇḍa, reinforcing Kedāra’s Śaiva māhātmya through praise of the presiding Lord.
Stotra (recitation of praise) and namaskāra (salutation) are implied devotional practices.