यज्ञवाटाच्च दक्षस्य त्वरितः स्वाश्रमं ययौ । मुनौ विनिर्गते दक्षः प्रहसन्निदमब्रवीत्
yajñavāṭācca dakṣasya tvaritaḥ svāśramaṃ yayau | munau vinirgate dakṣaḥ prahasannidamabravīt
دکش کے یَجْن وَاٹ سے وہ جلدی اپنے آشرم کو چلا گیا۔ مُنی کے نکل جانے پر دکش مسکرا کر یہ بات کہنے لگا۔
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating
Tirtha: Dakṣa-yajña locus (within Kedāra narrative)
Type: kshetra
Scene: Dadhīci exits quickly toward his forest āśrama; inside the yajña pavilion Dakṣa turns with a faint smile, about to address the assembly; flames rise steadily, drums and chants continue, while a subtle shadow of doom gathers.
Pride can remain smiling even after rebuke; Purāṇas caution that arrogance in ritual undermines its sanctity.
The episode unfolds within Kedārakhaṇḍa’s sacred geography, though the verse centers on Dakṣa’s yajña setting.
No prescription—only reference to the yajña-vāṭa (sacrificial arena).