पितोवाच । विचित्रं भाषसे बाल ज्ञातोऽत्रार्थश्च कस्त्वया । ब्रूहि ब्रूहि पुनर्वत्स श्रोतुमिच्छामि ते गिरम्
pitovāca | vicitraṃ bhāṣase bāla jñāto'trārthaśca kastvayā | brūhi brūhi punarvatsa śrotumicchāmi te giram
باپ نے کہا: “اے بچے! تو عجیب و غریب انداز میں بولتا ہے۔ یہاں تو نے کون سا معنی سمجھا ہے؟ کہہ—پھر کہہ، اے پیارے بیٹے؛ میں تیری باتیں سننا چاہتا ہوں۔”
Father of Kauthuma’s son (within the story)
Listener: putra (son)
Scene: A seated father-figure, hands in a gentle gesture of inquiry, looks with astonished affection at a youthful son who stands poised to speak; a quiet āśrama or study-hall setting with palm-leaf manuscripts nearby.
True learning includes śravaṇa—humble listening—and inviting meaning, not merely demanding memorization.
No tīrtha is mentioned.
None.