। नारद उवाच । ततो निरुपमं दिव्यं सर्वरत्नमयं शुभम् । ईशाननिर्मितं साक्षात्सह देव्याविशद्गृहम्
| nārada uvāca | tato nirupamaṃ divyaṃ sarvaratnamayaṃ śubham | īśānanirmitaṃ sākṣātsaha devyāviśadgṛham
نارد نے کہا: پھر وہ دیوی کے ساتھ ایک بے مثال، الٰہی اور مبارک محل میں داخل ہوا، جو ہر طرح کے جواہرات سے آراستہ تھا اور جسے خود ایشان (شیو) نے ظاہرًا تعمیر کیا تھا۔
Nārada
Scene: Nārada narrates: Śiva (Īśāna) and the Goddess enter an incomparable, auspicious mansion shimmering with all jewels—radiant halls, gem-studded pillars, and celestial light.
The divine realm is portrayed as auspicious and consciously fashioned by Īśāna; proximity to Śiva and Devī signifies entry into śubha (auspiciousness).
A specific tīrtha is not named in this verse; it describes a divine mansion associated with Śiva and Devī.
No explicit ritual is prescribed; it is narrative description (kathā) setting the scene.