तत्र ब्रह्मादिमुनयो देवीमद्भुतरूपिणीम् । पश्यंतः शरणं जग्मुर्मनसा परमेश्वरम्
tatra brahmādimunayo devīmadbhutarūpiṇīm | paśyaṃtaḥ śaraṇaṃ jagmurmanasā parameśvaram
وہاں برہما اور دیگر رشیوں نے دیوی کے عجیب و غریب روپ کو دیکھ کر، دل ہی دل میں پرمیشور کی پناہ اختیار کی۔
Lomaharṣaṇa (Sūta), narrating
Scene: A radiant Devī of wondrous form appears before Brahmā and assembled sages; their hands folded, eyes widened in awe, while their minds turn inward toward Parameśvara as the unseen refuge behind the vision.
Awe before divine beauty culminates in śaraṇāgati—inner refuge in Parameśvara.
No tīrtha is named; the verse highlights an interior act of devotion within the narrative setting.
It implies mānasa-śaraṇāgati—taking mental refuge—as a devotional act, rather than a formal external rite.