विभूतिभूषणो नित्यं नित्यरुद्राक्षभूषणः । रुद्रसूक्तपरो नित्यं नित्यं लिंगार्चकोभवत्
vibhūtibhūṣaṇo nityaṃ nityarudrākṣabhūṣaṇaḥ | rudrasūktaparo nityaṃ nityaṃ liṃgārcakobhavat
وہ ہمیشہ وِبھوتی (مقدّس بھسم) کو زیور بنائے رکھتا، ہمیشہ رودراکْش کی مالا سے آراستہ رہتا؛ رودر سوکتوں میں نِتّیہ پرायण ہو کر وہ نِتّیہ لِنگ کی پوجا کرنے والا بن گیا۔
Skanda (continuing narration)
Scene: A Śaiva devotee in Kāśī, body marked with vibhūti, rudrākṣa garlands on neck and arms, seated near a liṅga shrine, chanting Rudra-hymns while offering water and bilva leaves.
Śaiva identity and liberation-oriented living are sustained through daily symbols and practices: vibhūti, rudrākṣa, Rudra-recitation, and liṅga-pūjā.
The practices are described in the Kāśī context around Vyāseśvara, though the verse emphasizes sādhana more than a single spot.
Regular Rudra-sūkta recitation and nitya-liṅga-arcana (daily worship of the Śiva-liṅga).