यानीह संति लिंगानि तानि सर्वाण्यसंशयम् । निर्वाणकारणान्येव स्वयंभून्यपि तान्यपि
yānīha saṃti liṃgāni tāni sarvāṇyasaṃśayam | nirvāṇakāraṇānyeva svayaṃbhūnyapi tānyapi
یہاں جو بھی لِنگ ہیں، وہ سب بلا شبہ نِروان (موکش) کے اسباب ہیں؛ اور ان میں سویمبھو، یعنی خود ظاہر ہونے والے لِنگ بھی شامل ہیں۔
Narrative voice (context: Devī–Śiva dialogue in Kāśīkhaṇḍa)
Tirtha: Kāśī-liṅga-samūha (the liṅgas of Kāśī)
Type: kshetra
Listener: null
Scene: A panoramic Kāśī with countless small liṅga-shrines glowing like lamps; among them a few svayaṃbhū liṅgas emerge from the earth/rock, self-radiant, while devotees circumambulate in silence.
In Kāśī, worship and contact with Śiva’s liṅgas is intrinsically liberating—Kāśī is framed as a mokṣa-kṣetra.
Kāśī (Vārāṇasī), especially its many Śiva-liṅgas, including svayaṃbhū manifestations.
Implicitly, reverence of the liṅgas (darśana/pūjā) is encouraged, though no step-by-step rite is listed in this verse.