असौ हि भगवानीशः स्वयंज्योतिः सनातनः । आनंदरूपा तस्यैषा शक्तिर्नागंतुकी शिवा
asau hi bhagavānīśaḥ svayaṃjyotiḥ sanātanaḥ | ānaṃdarūpā tasyaiṣā śaktirnāgaṃtukī śivā
کیونکہ وہ بھگوان ایش، ازلی اور خود نور ہے۔ اُس کی شیوا—اُس کی شکتی—سرورِ محض ہے؛ وہ کوئی باہر سے آنے والی یا نئی حاصل شدہ چیز نہیں۔
Praṇava (continuing teaching)
Tirtha: Kāśī-kṣetra
Type: kshetra
Listener: the two questioners
Scene: A luminous, self-effulgent presence is emphasized—Śiva as an inner sun—while Śivā-śakti is depicted as a gentle radiance of bliss surrounding him, indicating inseparability and eternality.
Śiva is self-luminous and eternal; His Śakti is intrinsic and blissful—divinity is complete in itself, not dependent on anything added from outside.
The verse is theological within the Kāśīkhaṇḍa setting and does not specify a particular Kāśī tirtha.
None; it defines the nature of Īśa (Śiva) and His inherent Śakti.