अस्मिन्गोत्रे तु ये विप्राः क्रूराः कुटिलगामिनः । दूषणा द्वेषिणस्तुच्छाः सर्वसंग्रहतत्पराः
asmingotre tu ye viprāḥ krūrāḥ kuṭilagāminaḥ | dūṣaṇā dveṣiṇastucchāḥ sarvasaṃgrahatatparāḥ
لیکن اس گوتر میں پیدا ہونے والے وہ برہمن جو سنگ دل ہوں، ٹیڑھی راہوں پر چلیں؛ عیب جو، کینہ پرور، پست ہمت، اور بس ہر چیز سمیٹنے میں لگے رہیں—ایسا چلن مذموم ہے۔
Unspecified (Dharmāraṇya Khaṇḍa narrative voice; likely Sūta-type purāṇic narrator)
Scene: A moral allegory: brāhmaṇas with sacred thread but darkened aura hoarding pots of grain/coins, pointing fingers in blame, while a straight-path ascetic walks a luminous path through the forest—showing contrast between ārjava and kutilatā.
Cruelty, deceit, hatred, and greed destroy dharma; spiritual status is nullified by adharmic behavior.
No particular tīrtha is praised in this verse.
None; it is a moral critique aimed at reforming conduct.