दर्शयध्वं हनूमंतं रामं वा लक्ष्मणं तथा । यद्यस्ति प्रत्ययः कश्चित्स नो विप्राः प्रदर्श्यताम्
darśayadhvaṃ hanūmaṃtaṃ rāmaṃ vā lakṣmaṇaṃ tathā | yadyasti pratyayaḥ kaścitsa no viprāḥ pradarśyatām
“ہمیں ہنومان دکھاؤ—یا رام کو، اور اسی طرح لکشمن کو بھی۔ اگر کوئی بھی دلیل ہے، اے وِپر (برہمنو)، تو وہ ہمیں دکھائی جائے۔”
Rājā (contextually continuing)
Listener: Brāhmaṇas (addressed as ‘viprāḥ’)
Scene: The king, firm and demanding, addresses brāhmaṇas: ‘Show Hanumān, or Rāma, or Lakṣmaṇa.’ The scene is charged, as if a miracle is imminent.
Faith seeks confirmation through sacred means; dharmic inquiry asks for a sign while still honoring brāhmaṇic mediation.
The Dharmāraṇya setting frames the episode; this verse centers on darśana rather than site-glorification.
None explicitly; it is a request for darśana/pratyaya.