श्रीपार्वत्युवाच । प्रकाशितास्त्वया नाथ भेदा ह्येते षडेव हि । षड्विधाः शक्तयो नाथ अगम्यायोगमालिनीः । षड्विधोक्तं त्वयैकेन कूटात्कृतं वदस्व माम्
śrīpārvatyuvāca | prakāśitāstvayā nātha bhedā hyete ṣaḍeva hi | ṣaḍvidhāḥ śaktayo nātha agamyāyogamālinīḥ | ṣaḍvidhoktaṃ tvayaikena kūṭātkṛtaṃ vadasva mām
شری پاروتی نے کہا: اے ناتھ! آپ نے یہ امتیازات پہلے ہی ظاہر فرما دیے ہیں—بے شک یہ چھ ہی ہیں۔ اے مالک! یہ شکتیان چھ قسم کی ہیں، سمجھ سے پرے اور یوگ کی مالا سے آراستہ۔ چونکہ یہ چھ گونہ اُپدیش آپ ہی نے اکیلے بتایا ہے، مجھے بتائیے کہ یہ ‘کُوٹ’ (باطنی گچھّوں/ساختوں) سے کیسے تشکیل پاتا ہے۔
Pārvatī
Listener: Mahādeva (Śiva)
Scene: Pārvatī, seated near Mahādeva in a secluded hermitage-like setting, asks for the secret of the sixfold śaktis and their kūṭa-structure; the mood is intimate, scholastic, and mystical.
Reverent inquiry: Pārvatī models how sacred knowledge—especially about śakti and yoga—should be sought humbly and precisely from the Guru (Śiva).
This verse is primarily doctrinal (mantra/śakti-yoga) within Dharmāraṇya; no single named tīrtha is explicitly praised in this line.
No direct vrata, dāna, or snāna is prescribed here; it introduces an esoteric explanation about sixfold śaktis and kūṭa-structure.