Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 97
जयति निगमचूडाग्रेषु यस्यांघ्रिपद्मं जयति च हृदि नित्यं योगिनां यस्य मूर्तिः । जयति सकलतत्त्वोद्भासनं यस्य मूर्तिः स विजितगुणसर्गः पूज्यतेऽस्माभिरीशः
jayati nigamacūḍāgreṣu yasyāṃghripadmaṃ jayati ca hṛdi nityaṃ yogināṃ yasya mūrtiḥ | jayati sakalatattvodbhāsanaṃ yasya mūrtiḥ sa vijitaguṇasargaḥ pūjyate'smābhirīśaḥ
فتح و نصرت ہو اُس پروردگار کی جس کے کنول جیسے قدم ویدوں کی چوٹی پر سرفراز ہیں؛ فتح ہو اُس کی جس کی صورت یوگیوں کے دلوں میں ہمیشہ بستی ہے؛ فتح ہو اُس کی جس کی صورت تمام تَتْووں کو روشن کرتی ہے۔ وہی اِیشور، جس نے گُنوں کی ساری کارگزاری کو مغلوب کیا، ہم اس کی پوجا کرتے ہیں۔
Nāga-stuti (likely Takṣaka and/or the Nāgas, within Sūta’s narration)
Tirtha: Hṛdaya-kṣetra (inner tīrtha of yogins)
Type: kshetra
Scene: A triptych-like visualization: (1) Vedas as crowned sages holding a lotus pedestal with Śiva’s feet; (2) yogins in meditation with Śiva’s luminous form in their hearts; (3) cosmic diagram of tattvas lit by Śiva’s radiance, with guṇas subdued beneath.
FAQs
Śiva is affirmed as Veda-endorsed, yogically realized, and the illuminator of all tattvas—worthy of worship as conqueror of the guṇas.
No specific tīrtha is named; the verse is a doctrinal and devotional victory-chant.
Worship (pūjā) is indicated; yogic inward contemplation is implied by ‘abiding in the hearts of yogins.’