राजोवाच तां समाख्याहि सुश्रोणि शैवीं पंचाक्षरीं शुभाम् । विद्याविध्वस्तपापोऽहं त्वयीच्छामि रतिं प्रिये
rājovāca tāṃ samākhyāhi suśroṇi śaivīṃ paṃcākṣarīṃ śubhām | vidyāvidhvastapāpo'haṃ tvayīcchāmi ratiṃ priye
بادشاہ نے کہا: اے خوش اندام! مجھے شیو کی وہ مبارک پنچاکشری بتا دو۔ جب اس مقدس ودیا سے میرے گناہ مٹ جائیں گے تو، اے محبوبہ، میں تم سے وصال چاہوں گا۔
King
Listener: The Queen
Scene: The king, humbled, folds hands before the queen, requesting the auspicious Śaiva pañcākṣarī; behind them a small Śiva shrine indicates the devotional pivot from indulgence to bhakti.
Even worldly desire must be subordinated to purification and dharma; spiritual knowledge is sought to remove sin.
No specific tīrtha is praised in this verse.
Learning/receiving the Śaiva pañcākṣarī vidyā for pāpa-kṣaya (destruction of sin) is implied.