शबर उवाच । कारणं नास्ति मे किंचिन्न दुःखं किंचिदेव तु । संसारभयभीतोऽहं नान्या बुद्धिः प्रवर्तते
śabara uvāca | kāraṇaṃ nāsti me kiṃcinna duḥkhaṃ kiṃcideva tu | saṃsārabhayabhīto'haṃ nānyā buddhiḥ pravartate
شَبَر نے کہا: میرے پاس کوئی خاص سبب نہیں، نہ کوئی معین غم ہے۔ مگر میں سنسار کے خوف سے لرزاں ہوں؛ میرے دل میں کوئی اور ارادہ پیدا نہیں ہوتا۔
Śabara
Scene: The Śabara speaks with folded hands or lowered gaze, confessing no worldly cause—only fear of saṃsāra; the queen listens attentively near a sacred riverbank.
Existential fear of saṃsāra can awaken a search for liberation, but it must be guided by dharma rather than rash action.
The statement is made in the Śūlabheda tīrtha setting of the Revā Khaṇḍa.
None explicitly in this verse; it expresses the inner motive (saṃsāra-bhaya).