न तच्छास्त्रं यन्न विप्रप्रणीतं न तद्दानं यन्न विप्रप्रदेयम् । न तत्सौख्यं यन्नविप्रप्रसादान्न तद्दुःखं यन्न विप्रप्रकोपात्
na tacchāstraṃ yanna viprapraṇītaṃ na taddānaṃ yanna viprapradeyam | na tatsaukhyaṃ yannavipraprasādānna tadduḥkhaṃ yanna vipraprakopāt
وہ شاستر حقیقی نہیں جو وِپروں نے مرتب نہ کیا ہو؛ وہ دان حقیقی نہیں جو وِپروں کو دینے کے لائق نہ ہو۔ برہمنوں کی رضا کے بغیر کوئی سکھ نہیں، اور ان کی ناراضی کے بغیر کوئی دکھ نہیں۔
Jagannātha (continuing speech in context)
Scene: A triptych-like scene: (1) brāhmaṇas composing/teaching śāstra; (2) a donor offering gifts with reverence; (3) a household flourishing under blessing, contrasted with a figure in distress under displeasure—showing prasāda/kopa as visible forces.
Purāṇic dharma ties social-spiritual well-being to honoring Brāhmaṇas: learning, charity, and prosperity are upheld through their guidance and blessings.
No specific site; the verse is a dharma-teaching embedded in the Revā Khaṇḍa’s pilgrimage context.
Dāna (charity) directed toward Brāhmaṇas is explicitly praised as ‘true’ giving within this teaching.