युधिष्ठिर उवाच । कथं सिद्धो द्विजश्रेष्ठ वासुदेवो जगद्गुरुः । मानुषं रूपमास्थाय लोकानां हितकाम्यया
yudhiṣṭhira uvāca | kathaṃ siddho dvijaśreṣṭha vāsudevo jagadguruḥ | mānuṣaṃ rūpamāsthāya lokānāṃ hitakāmyayā
یُدھشٹھِر نے کہا: اے برہمنوں میں افضل، واسودیو—جگت کے گرو—نے لوگوں کی بھلائی کی خاطر انسانی روپ دھار کر یہ سِدھی کیسے پائی؟
Yudhiṣṭhira
Listener: मार्कण्डेय (द्विजश्रेष्ठ)
Scene: युधिष्ठिर सभा/आश्रम में विनीत भाव से प्रश्न करते हुए; सामने मार्कण्डेय ऋषि, पृष्ठभूमि में तीर्थ-यात्रा का संकेत (कमण्डलु, जटा, राजचिह्न)
Divinity may adopt human form to guide society, protect dharma, and act for the welfare (loka-hita) of beings.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a question introducing the Revā Khaṇḍa narrative context.
None is stated here; the verse is an inquiry that frames the forthcoming account.