युधिष्ठिर उवाच । आदित्यस्य सुतौ तात नासत्यौ येन हेतुना । संजातौ श्रोतुमिच्छामि निर्णयं परमं द्विज
yudhiṣṭhira uvāca | ādityasya sutau tāta nāsatyau yena hetunā | saṃjātau śrotumicchāmi nirṇayaṃ paramaṃ dvija
یُدھِشٹھِر نے کہا: “اے بزرگِ محترم، کس سبب سے ناسَتیہ آدِتیہ کے بیٹے کہلائے؟ اے دِوِج (برہمن)، میں اس کا اعلیٰ ترین فیصلہ، واضح بیان سننا چاہتا ہوں۔”
Yudhiṣṭhira
Listener: Mārkaṇḍeya
Scene: Yudhiṣṭhira, seated respectfully, questions the aged sage Mārkaṇḍeya; a riverbank hermitage or forest āśrama ambience suggests the Purāṇic teaching setting.
Dharma is pursued through sincere inquiry—asking learned sages for a clear, authoritative account.
The broader setting is the Āśvina Tīrtha narrative in Revā Khaṇḍa, though this verse is a genealogical question.
None; it is a question initiating the explanatory narrative.