सीताविलापः
Sita’s Lament and Resolve under Threat
सुखाद्विहीनं बहुदुःखपूर्णमिदं तु नूनं हृदयं स्थिरं मे।विशीर्यते यन्न सहस्रधाऽद्य वज्राहतं शृङ्गमिवाचलस्य।।5.28.4।।
sukhādvihīnaṃ bahuduḥkhapūrṇam idaṃ tu nūnaṃ hṛdayaṃ sthiraṃ me |
viśīryate yan na sahasradhā ’dya vajrāhataṃ śṛṅgam ivācalasya ||5.28.4||
سکون سے محروم اور بے شمار غموں سے بھرا ہوا، میرا یہ دل یقیناً بہت سخت ہے؛ کہ آج بھی یہ ہزار ٹکڑوں میں نہیں بکھرتا، جیسے بجلی کے وار سے پہاڑ کی چوٹی ٹوٹ جائے۔
"Even though I am devoid of joy, and living in deep agony, my heart bursts not into a thousand pieces like the summit of a mountain hit by thunderbolt (lightning).
Sita speaks truthfully about her inner condition—joyless and overwhelmed by sorrow—without exaggeration or concealment, showing the Ramayana’s emphasis on honest self-assessment even in suffering.
Her firmness indicates steadfast adherence to dharma—enduring adversity without moral collapse—suggesting that inner restraint and patience are part of righteous conduct even when circumstances are unjust.