दशरथस्य शोकानुचिन्तनं शब्धवेधि-दोषस्मरणं च
Daśaratha’s grief, karmic reflection, and the remembered ‘śabdavedhī’ misdeed
संस्तभ्य शोकं धैर्येण स्थिरचित्तो भवाम्यहम्। ब्रह्महत्याकृतं पापं हृदयादपनीयताम्।।2.63.52।।
saṃstabhya śokaṃ dhairyena sthiracitto bhavāmy aham | brahmahatyākṛtaṃ pāpaṃ hṛdayād apanīyatām || 2.63.52 ||
“میں صبر کے سہارے اپنے غم کو تھام کر دل کو ثابت قدم کرتا ہوں۔ تمہارے دل سے یہ خوف دور ہو جائے کہ تم پر برہمن ہتیا (برہمن کے قتل) کا پاپ لگا ہے۔”
'I am now calm. I bear my pain with patience. Remove the fear from your mind that you have committed a sin by slaying a brahmin.
Dharma here includes compassion even toward an offender: the dying youth consoles Daśaratha, distinguishing moral culpability (brahmin-slaying) from an unintended act.
After being struck, Śravaṇa speaks to Daśaratha, urging him not to fear the specific sin of brahmin-killing.
Kṣamā and dayā (forbearance and compassion): despite pain, he seeks to relieve another’s guilt.