सुमित्रोपदेशः
Sumitra’s Consolation to Kausalya
अरण्यवासे यद्दुःखं जानती वै सुखोचिता।अनुगच्छति वैदेही धर्मात्मानं तवात्मजम्।।।।
araṇyavāse yad duḥkhaṃ jānatī vai sukhocitā |
anugacchati vaidehī dharmātmānaṃ tavātmajam ||
ویدیہ کی شہزادی سیتا—جو آسائش کی عادی تھی—جنگل میں رہنے کی تکلیف کو جانتے ہوئے بھی تمہارے دھرماتما فرزند کے پیچھے چل پڑی۔
The daughter of Videha (Sita) who was used to comforts has knowingly followed your virtuous son into the hardships of forest life.
Dharma is shown as steadfast companionship and duty: Sītā knowingly accepts hardship to uphold marital and righteous commitment alongside Rāma.
Rāma is departing for forest exile, and Sumantrā reports to Daśaratha that Sītā has chosen to accompany him despite the suffering involved.
Sītā’s courage and devotion (steadfastness in dharma) are emphasized—she chooses principle over comfort.