Puruṣottama-māhātmya
The Greatness of Puruṣottama Kṣetra
चारुस्मितं चारुदंतं चारुकुंडलमंडितम् । सुनासं सुकपोलं च सुललाटं सुलक्षणम् ॥ ३९ ॥
cārusmitaṃ cārudaṃtaṃ cārukuṃḍalamaṃḍitam | sunāsaṃ sukapolaṃ ca sulalāṭaṃ sulakṣaṇam || 39 ||
جس کی مسکراہٹ دلکش، دانت خوبصورت، اور جو حسین کُنڈلوں سے آراستہ ہے؛ جس کی ناک متناسب، رخسار روشن و نرم، پیشانی خوبصورت، اور جس میں مبارک نشانیاں نمایاں ہیں۔
Narada (narration within the Uttara-Bhaga description)
Vrata: none
Rasa: {"primary_rasa":"bhakti","secondary_rasa":"adbhuta","emotional_journey":"Continues the aesthetic relish of the Lord’s beauty—smile, teeth, ornaments—deepening devotional wonder into quiet reverence."}
It presents the auspicious bodily marks (sulakṣaṇa) of a revered divine/ideal figure, encouraging devotional contemplation (dhyāna) through sacred form—an aid to faith, purity of mind, and tirtha-oriented reverence.
By detailing charming, auspicious features, the verse supports bhakti practices like smaraṇa and dhyāna—fixing the mind on a beautiful, sacred form to cultivate love, steadiness, and reverence.
It aligns with traditional lakṣaṇa-style description used in śāstraic characterization; while not a direct Vedāṅga lesson, it echoes the disciplined use of precise description valued in Vyākaraṇa-informed textual tradition and iconographic conventions.