Mohinī-ākhyāna: The Trial of Ekādaśī and the King’s Satya-saṅkalpa
तेनैव सद्यो नृपनाथ लोके सत्कीर्तियुक्तो भव सर्वदैव । विराजयित्वा स्वगुणैर्नृपौघान्करैरिवात्मप्रभवैः खशोभैः ॥ ८१ ॥
tenaiva sadyo nṛpanātha loke satkīrtiyukto bhava sarvadaiva | virājayitvā svaguṇairnṛpaughānkarairivātmaprabhavaiḥ khaśobhaiḥ || 81 ||
اے نرپ ناتھ! اسی نیک عمل سے آپ اسی دنیا میں فوراً اور ہمیشہ کے لیے نیک نامی سے آراستہ ہو جائیں گے۔ اپنے اوصاف سے آپ بادشاہوں کے گروہ پر یوں چمکیں گے جیسے آسمان اپنی ہی روشنی سے پیدا ہونے والی کرنوں سے آراستہ ہوتا ہے۔
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
The verse teaches that a single dharmic, merit-producing act (pūṇya) can quickly establish lasting satkīrti (noble fame), because true radiance comes from inner virtue rather than external power.
Though not explicitly naming bhakti, it reflects a bhakti-aligned ethic: sincere righteous action performed with purity of intent yields enduring auspicious results, and inner devotion manifests outwardly as virtue and reputation.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught here; the practical takeaway is ethical—cultivating svaguṇa (personal virtues) as the foundation of rajadharma and public welfare.