Pañca-prakṛti-nirūpaṇa and Mantra-vidhi: Rādhā, Mahālakṣmī, Durgā, Sarasvatī, Sāvitrī; plus Sāvitrī-Pañjara
पठनीयं प्रयत्नेन भुक्तिं मुक्तिं समिच्छता । भूतिदा भुवना वाणी महावसुमती मही ॥ १५५ ॥
paṭhanīyaṃ prayatnena bhuktiṃ muktiṃ samicchatā | bhūtidā bhuvanā vāṇī mahāvasumatī mahī || 155 ||
جو بھوگ اور موکش دونوں چاہتا ہے، وہ اسے کوشش کے ساتھ پڑھے۔ یہ بھوتی (خوشحالی) دینے والی ہے؛ یہ بھونوں کو تھامنے والی وانی ہے؛ یہ مہاوسومتی دھرتی ماں خود ہے॥۱۵۵॥
Narada (teaching in a Vedanga-oriented context, as preserved in Book 1.3)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It teaches that disciplined sacred recitation (svādhyāya/paṭhana) is a complete means: it yields both bhukti (well-being in life) and mukti (liberation), because sacred speech is portrayed as world-sustaining and intrinsically auspicious.
While not naming a deity here, it frames recitation as a wholehearted, effortful practice—an attitude central to bhakti—where reverent engagement with sacred utterance becomes a living spiritual discipline that grants both grace in life and freedom.
The verse emphasizes correct and diligent paṭhana (recitation/study), aligning with Vedanga concerns such as Śikṣā (phonetics/intonation) and Vyākaraṇa (linguistic discipline), where effortful accuracy is treated as essential to obtaining results.