The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga
चलत्कनककुंडलोल्लसितचारुगंडस्थलं सुघोणधरमद्भुतस्मितमुखांवुतं सुन्दरम् । स्फुरद्विमलरत्नयुक्कनकसूत्रनद्धं दधत्सुवर्णपरिमंडितं सुभगपौंडरीकं नखम् ॥ ७७ ॥
calatkanakakuṃḍalollasitacārugaṃḍasthalaṃ sughoṇadharamadbhutasmitamukhāṃvutaṃ sundaram | sphuradvimalaratnayukkanakasūtranaddhaṃ dadhatsuvarṇaparimaṃḍitaṃ subhagapauṃḍarīkaṃ nakham || 77 ||
ہلتے ہوئے سونے کے کُنڈلوں سے اس کے حسین رخسار جگمگا رہے تھے؛ ناک خوش تراش تھی اور چہرۂ کنول پر عجیب دلکش مسکراہٹ تھی۔ اس کے مبارک کنول جیسے ناخن پر بے داغ جواہرات جڑا سونے کا دھاگا چمک رہا تھا اور چاروں طرف سونے کی آرائش سے مزین تھا۔
Sanatkumāra (teaching to Nārada in descriptive narration)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta (wonder)
Secondary Rasa: bhakti (devotion)
The verse uses auspicious bodily imagery—gold, jewels, lotus-like features, and a serene smile—to convey śrī (sacred splendor) and purity, supporting contemplative visualization used in dharmic and ritual contexts.
By focusing the mind on an attractive, auspicious, and serene divine-like form, the verse functions as a dhyāna-aṅga (aid to meditation), which stabilizes devotion through remembrance and reverent visualization.
It reflects lakṣaṇa-style description and disciplined imagery used alongside mantra and ritual visualization—supporting accurate recitation and contemplation (closely aligned with śikṣā/phonetics and kalpa/ritual application in practice).