Prāyaścitta for Mahāpātakas and the Sin-destroying Power of Viṣṇu-smaraṇa
सर्वभूतययायुक्तो विष्णुस्मरणतत्परः । महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः ॥ ९३ ॥
sarvabhūtayayāyukto viṣṇusmaraṇatatparaḥ | mahāpātakayukto vā yukto vā sarvapātakaiḥ || 93 ||
اگر کوئی شخص دنیاوی جال اور مخلوقات کے بندھن میں بھی جکڑا ہو، مگر وِشنو کے سمرن میں یکسو ہو—چاہے وہ مہاپاتک سے آلودہ ہو یا سب گناہوں سے—وہ اسی سمرن سے بلند کیا جاتا ہے۔
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
It affirms that unwavering remembrance of Viṣṇu is a supreme purifier: even severe sinfulness does not block upliftment when Viṣṇu-smaraṇa becomes one’s dominant orientation.
Bhakti is presented as constant Viṣṇu-smṛti (remembrance). The verse emphasizes inner absorption in the Lord over one’s past burdens, highlighting devotion as a direct means to purification and liberation.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught here; the practical takeaway is sādhana-oriented—cultivating daily Viṣṇu-smaraṇa as a disciplined practice for pāpa-kṣaya (removal of sin).