Ekādaśī Vrata-Vidhi and the Galava–Bhadrashīla Itihāsa
Dharmakīrti before Yama
ये वर्जिता हरिकथामृतसेवनैश्च नारायणस्मृतिपरायणमानसैश्च । विप्रेद्रपादजलसेचनतोऽप्रहृष्टांस्तान्पापिनो मम भटा गृहमानयध्वम् ॥ ७९ ॥
ye varjitā harikathāmṛtasevanaiśca nārāyaṇasmṛtiparāyaṇamānasaiśca | vipredrapādajalasecanato'prahṛṣṭāṃstānpāpino mama bhaṭā gṛhamānayadhvam || 79 ||
میرے خادموں! جو ہری کتھا کے امرت سے محروم ہیں، جن کے دل نارانائن کے سمرن میں لگے نہیں، اور برہمنوں کے برتر پاؤں دھونے کے جل کے چھڑکاؤ سے بھی خوش نہیں ہوتے—ایسے گنہگاروں کو میرے ٹھکانے پر لے آؤ۔
Yama (addressing his attendants/messengers, the Yamadūtas)
Vrata: none
Primary Rasa: raudra
Secondary Rasa: bhayanaka
The verse contrasts the saving power of Hari-kathā (devotional hearing) and Nārāyaṇa-smṛti (constant remembrance) with the spiritual dullness that marks a person who rejects these; such negligence is portrayed as leading toward Yama’s domain (karmic consequence).
Bhakti is presented as active participation in Hari’s nectar-like narratives and a mind anchored in Nārāyaṇa’s remembrance; lack of taste for these, and lack of reverence for saintly association (symbolized by vipra-pāda-jala), indicates absence of devotion.
No specific Vedāṅga (Śikṣā, Vyākaraṇa, Jyotiṣa, etc.) is taught directly; the practical takeaway is ritual-ethical—honoring the sādhus/brāhmaṇas and cultivating daily disciplines of śravaṇa (hearing Hari-kathā) and smaraṇa (remembrance).