Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers
महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः । कृष्णसेवी नरोऽन्तेऽपि लभते परमां गतिम् ॥ ७२ ॥
mahāpātakayukto vā yukto vāpyupapātakaiḥ | kṛṣṇasevī naro'nte'pi labhate paramāṃ gatim || 72 ||
خواہ وہ بڑے گناہوں میں مبتلا ہو یا چھوٹے قصوروں سے آلودہ—کِرشن کی سیوا میں رَت انسان آخر میں بھی پرم گتی کو پا لیتا ہے۔
Sanatkumara (teaching Narada on the power of Krishna/Vishnu-bhakti)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: karuna
It declares that sincere Krishna-sevā (devotional service) can carry a person to the supreme goal, overriding even heavy karmic burdens such as mahāpātakas and upapātakas.
Bhakti is presented as a direct, grace-centered means: service to Kṛṣṇa is so purifying that even a late-life turning toward devotion can culminate in the highest attainment (paramā gati).
No specific Vedāṅga technique is taught in this verse; the practical takeaway is ethical-spiritual: prioritize Krishna-sevā as the strongest remedial practice (prāyaścitta-like purifier) for sin and bondage.