Pāpa-bheda, Naraka-yātanā, Mahāpātaka-vicāra, Atonement Limits, Daśa-vidhā Bhakti, and Gaṅgā as Final Remedy
धनधान्यादिकं यस्तु प्रार्थयन्नर्चयेद्वरिम् । श्रद्धया परया युक्तः सा राजस्यधमा स्मृता ॥ १४३ ॥
dhanadhānyādikaṃ yastu prārthayannarcayedvarim | śraddhayā parayā yuktaḥ sā rājasyadhamā smṛtā || 143 ||
جو مال و دولت اور غلہ وغیرہ کی طلب کرتے ہوئے بھی کامل عقیدت کے ساتھ ہری کی پوجا کرے، اس کی وہ عبادت راجسی بھکتی میں بھی ادنیٰ سمجھی گئی ہے۔
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It warns that devotion mixed with material bargaining—seeking wealth and provisions—keeps worship within rājasa psychology, limiting inner purification and the rise toward desireless bhakti.
It distinguishes motive: worship of Hari is not rejected, but when driven by craving for worldly gain it is graded as inferior rājasa devotion; purer bhakti is oriented toward pleasing the Lord rather than extracting results.
The verse primarily applies guṇa-based discernment (a sāṅkhya-like evaluative lens) to ritual worship; it is more about motive-analysis than a specific Vedāṅga like Vyākaraṇa or Jyotiṣa.