Jīva–Ātman Inquiry; Kṣetrajña Doctrine; Karma-based Varṇa; Four Āśramas and Sannyāsa Discipline
आत्मानं तं विजानीहि सर्वलोकहितात्मकम् । तस्मिन्यः संश्रितो देहे ह्यब्बिंदुरिव पुष्करे ॥ ४२ ॥
ātmānaṃ taṃ vijānīhi sarvalokahitātmakam | tasminyaḥ saṃśrito dehe hyabbiṃduriva puṣkare || 42 ||
اس آتما کو پہچانو جو تمام جہانوں کی بھلائی کا پیکر ہے۔ جو بدن میں رہتے ہوئے اسی کی پناہ لیتا ہے، وہ کنول کے پتے پر ٹھہرے پانی کے قطرے کی طرح بےلگام رہتا ہے۔
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It teaches that realizing the Atman as the universal good (sarvalokahitātmakam) makes one inwardly free even while embodied—remaining unstained by worldly contact, like water on a lotus leaf.
By emphasizing “taking refuge in That,” it aligns with bhakti as śaraṇāgati (surrender): abiding in the Supreme while living one’s duties, so the heart stays unattached and pure.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is directly taught; the practical takeaway is mokṣa-dharma discipline—inner detachment and steady refuge in the Self amid bodily life.