जनिता चापि जातस्य न कश्चिदिति यत्स्फुटम् स्वकर्मणैव जायन्ते विविधा भूतजातयः //
janitā cāpi jātasya na kaściditi yatsphuṭam svakarmaṇaiva jāyante vividhā bhūtajātayaḥ //
صاف طور پر کہا گیا ہے کہ پیدا ہونے والے کے لیے آخری سبب کے طور پر کوئی مستقل ‘جنک’ نہیں؛ بلکہ اپنے ہی کرم سے طرح طرح کی جاندار اقسام جنم لیتی ہیں۔
It emphasizes karmic causality: the diversity of births arises from beings’ own past actions, a principle that continues across cosmic cycles, including after Pralaya when creation resumes.
It underlines moral responsibility: a king and householder should uphold dharma and perform righteous action because future conditions—status, wellbeing, and even birth—are shaped primarily by one’s own karma.
No direct Vastu or ritual rule is stated; the takeaway is foundational—rituals and righteous conduct are meaningful because actions (karma) are presented as the decisive cause behind future outcomes.