Matsya Purana — Rites for Consecrating and Celebrating Trees
होमश्च सर्षपैः कार्यो यवैः कृष्णतिलैस्तथा पलाशसमिधः शस्ताश् चतुर्थे ऽह्नि तथोत्सवः दक्षिणा च पुनस्तद्वद् देया तत्रापि शक्तितः //
homaśca sarṣapaiḥ kāryo yavaiḥ kṛṣṇatilaistathā palāśasamidhaḥ śastāś caturthe 'hni tathotsavaḥ dakṣiṇā ca punastadvad deyā tatrāpi śaktitaḥ //
ہوم سرسوں، جو اور سیاہ تل سے کرنا چاہیے؛ اور پلاش کی سمِدھائیں بہترین سمجھی گئی ہیں۔ چوتھے دن اُتسو (جشنِ عبادت) بھی ہو؛ اور وہاں بھی پھر اسی طریقے سے، اپنی استطاعت کے مطابق، دَکْشِنا (اجرتِ پجاری) دینی چاہیے۔
This verse does not discuss pralaya; it focuses on dharmic ritual procedure—materials for homa, the fourth-day utsava, and giving dakṣiṇā.
It frames proper religious observance as a duty: perform homa with prescribed substances and remunerate priests with dakṣiṇā, calibrated to one’s means—an ethical guideline for householders and rulers alike.
Ritually, it specifies homa-dravyas (mustard, barley, black sesame) and recommends palāśa samidh, plus a fourth-day celebratory rite and obligatory dakṣiṇā—key procedural points for Matsya Purana-style anushthāna.