*शिव उवाच पद्मासनः पद्मकरः पद्मगर्भसमद्युतिः सप्ताश्वः सप्तरज्जुश्च द्विभुजः स्यात्सदा रविः //
*śiva uvāca padmāsanaḥ padmakaraḥ padmagarbhasamadyutiḥ saptāśvaḥ saptarajjuśca dvibhujaḥ syātsadā raviḥ //
شیو نے کہا—رَوی (سورج دیوتا) کو ہمیشہ پدم آسن پر متمکن، ہاتھوں میں کنول تھامے ہوئے، کنول کی کلی کے باطنی نور کی مانند درخشاں؛ سات گھوڑوں سے جُتا ہوا، سات لگاموں کے ساتھ، اور دو بازوؤں والے روپ میں دکھانا چاہیے۔
This verse does not address pralaya; it gives pratima-lakṣaṇa (iconographic) specifications for depicting Ravi/Sūrya in temple art.
Indirectly, it guides righteous patronage: kings and householders commissioning temples or images should follow śāstric iconography so worship is performed with a correctly defined form (mūrti-lakṣaṇa).
It provides a precise checklist for Surya’s image—lotus seat, lotus in hand, lotus-like radiance, seven horses and seven reins, two arms—useful for temple sculpture, consecration (pratiṣṭhā), and ritual visualization.