Adhyaya 75 — Slaying of Mahishasura
मार्कण्डेय उवाच तामादाय ततो भूपः स्वमेव नगरं ययौ ।
तस्मादजायत सुतो रेवत्याः रैवतो मनुः ॥
mārkaṇḍeya uvāca tām ādāya tato bhūpaḥ svam eva nagaraṃ yayau | tasmād ajāyata suto revatyāḥ raivato manuḥ ||
مارکنڈےیہ نے کہا: پھر بادشاہ اسے ساتھ لے کر اپنے شہر واپس گیا۔ اس (ریوتی) سے ایک بیٹا پیدا ہوا— رَیوت منو۔
The text portrays social institutions (marriage, kingship) as vehicles for cosmic continuity when aligned with dharma and sanctified by tapas.
Manvantara and Vaṃśānucarita: the verse explicitly records the birth of a Manu, a key marker in Purāṇic time-structure and dynastic narration.
The ‘return to one’s city’ and subsequent birth can symbolize reintegration: after aligning cosmic timing (Revati), life returns to ordered society, yielding the ‘law-giving’ principle (Manu) as fruit.