Adhyaya 31 — Naimittika and Related Śrāddha Rites: Sapiṇḍīkaraṇa, Eligibility, Timing, and Procedure
वेदोज्झोऽथाग्निसन्त्यागी वृषलीपतिदूषितः ।
तथान्ये च विकर्मस्था वर्ज्याः पितृ्येषु वै द्विजाः ॥
vedojjho 'thāgnisantyāgī vṛṣalīpatidūṣitaḥ | tathānye ca vikarmasthā varjyāḥ pitryeṣu vai dvijāḥ ||
جو وید کو ترک کر چکا ہو، جو مقدس آگوں کو چھوڑ دے، جو شودر عورت کے شوہر کی صحبت سے آلودہ ہو، اور دیگر جو ممنوع اعمال میں مشغول ہوں—ایسے دِوِج پِتروں کے اعمال (شرادھ) میں قابلِ اجتناب ہیں۔
{ "primaryRasa": "dharma", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The text links śrāddha efficacy to sustained discipline (Veda and agnihotra). The ethical claim is that public religious responsibility and personal restraint safeguard the sanctity of intergenerational obligations.
Ancillary dharma/ācāra material: it regulates conduct rather than narrating creation, dissolutions, genealogies, or manvantaras.
‘Abandoning Veda/fire’ symbolizes a break in sacred continuity; since śrāddha is a continuity-rite (linking descendants and ancestors), the recipient’s continuity of practice is treated as mirroring the rite’s subtle purpose.