जयेय॑ लोभमोहौ च क्रोधं चाहं सदा विभो । दाने तपसि सत्ये च मनो मे सततं भवेत्,विभो! मुझे ऐसा वर दीजिये कि मैं लोभ, मोह और क्रोधको जीत सकूँ तथा दान, तप और सत्यमें सदा मेरा मन लगा रहे
jayeyam lobha-mohau ca krodhaṃ cāhaṃ sadā vibho | dāne tapasi satye ca mano me satataṃ bhavet, vibho ||
اے ربِّ جلیل! مجھے یہ وَر عطا کیجیے کہ میں ہمیشہ لالچ، فریبِ نفس (موہ) اور غصّے پر غالب رہوں؛ اور میرا دل مسلسل دان، تپسیا اور سچائی میں لگا رہے۔
युधिछिर उवाच
The verse teaches inner kingship: true victory is conquering greed, delusion, and anger, and keeping the mind steadily anchored in the dharmic triad of generosity (dāna), disciplined austerity (tapas), and truthfulness (satya).
Yudhiṣṭhira, in a supplicatory mode, asks a powerful being addressed as ‘vibhu’ for a boon—not for external power, but for moral strength and unwavering commitment to dharmic conduct.