Udyoga-parva Adhyāya 27 — Saṃjaya’s Counsel on Dharma, Desire, and the Non-Perishing of Karma
अविनाशमिच्छतां ब्राह्मणानां प्रायश्षित्तं विहितं यद् विधात्रा । सम्पश्येथा: कर्मसु वर्तमानान् विकर्मस्थान् संजय गर्हयेस्त्वम्
avināśam icchatāṃ brāhmaṇānāṃ prāyaścittaṃ vihitaṃ yad vidhātrā | sampaśyethāḥ karmasu vartamānān vikarmasthān saṃjaya garhayes tvam, sūta ||
یُدھِشٹھِر نے کہا— اے سوت! برہمنوں کی جماعت فنا نہ ہو—یہ چاہنے والوں کے لیے ودھاتا نے جو پرایَشچِت (کفّارہ) مقرر کیا ہے، اس حکم پر نظر ڈالو۔ پھر، سنجے، اگر ہم مصیبت کے وقت تو اپنے ہی مناسب فرائض میں لگے رہیں، مگر مصیبت نہ ہونے پر اپنے ورن کے خلاف اعمال میں قائم پائے جائیں—تو ہمیں اس حالت میں دیکھ کر تمہیں یقیناً ہماری ملامت کرنی چاہیے۔
युधिछिर उवाच
Even when exceptional allowances exist for survival in crisis, ethical life requires returning to one’s proper duties when the crisis ends; persisting in improper conduct without necessity deserves censure, and accountability should be welcomed.
Yudhiṣṭhira addresses Sañjaya, invoking a divinely sanctioned framework of expiation connected with preserving the Brahmin order, and tells him to judge and openly criticize them if they are seen acting against rightful duty when no emergency compels it.