अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
अधीत्य वेदं तपसा ब्रह्मचारी यज्ञान् शक््त्या संनिगृहोह पड्च । वन॑ गच्छेत् पुरुषो धर्मकाम: श्रेय: स्थित्वा स्थापयित्वा स्ववंशम्
adhītya vedaṁ tapasā brahmacārī yajñān śaktyā saṁnigṛhya ca pañca | vanaṁ gacchet puruṣo dharmakāmaḥ śreyaḥ sthitvā sthāpayitvā svavaṁśam ||
پراشر نے تعلیم دی—دوبارہ جنم لینے والے کو پہلے برہماچری آشرم میں رہ کر تپسیا کے ساتھ وید کا مطالعہ کرنا چاہیے۔ پھر گِرہستھ آشرم میں داخل ہو کر اپنی استطاعت کے مطابق حواس کو قابو میں رکھتے ہوئے پنچ مہایَجْنوں کا انوِشٹھان کرنا چاہیے۔ اس کے بعد اپنی نسل کو قائم کر کے اور گھر کی حفاظت کی ذمہ داری بیٹے کے سپرد کر کے، خیرِ حقیقی میں ثابت قدم رہتے ہوئے صرف دھرم کے آچرن کی خواہش سے جنگل کی راہ لینی چاہیے۔
पराशर उवाच
The verse outlines āśrama-dharma as a progressive ethical discipline: learn the Veda with austerity in brahmacarya, fulfill social and sacred obligations in gṛhastha through self-control and the five great sacrifices, then—after securing family continuity—withdraw to the forest to pursue śreyas (higher welfare) with a single-minded commitment to dharma.
Parāśara is instructing about the proper life-course for a dvija: education and discipline first, responsible household life next, and finally a deliberate transition toward renunciation (vānaprastha) after handing over duties to the next generation.