Śakra–Namuci-saṃvāda: Śoka-nivāraṇa and Daiva-vicāra
Indra and Namuci on grief, composure, and inevitability
त्याग एव हि सर्वेषां युक्तानामपि कर्मणाम् | नित्यं मिथ्याविनीतानां क्लेशो दुः:खवहो मतः
tyāga eva hi sarveṣāṁ yuktānām api karmaṇām | nityaṁ mithyā-vinītānāṁ kleśo duḥkhavaho mataḥ ||
موکش کے لیے کوشاں سادھکوں کے لیے ہر عمل کی حقیقی تکمیل ترک ہی ہے۔ مگر جو اَہنکار، مَمَتا، وابستگی اور خواہش چھوڑے بغیر ہی ہمیشہ انکساری و ضبطِ نفس کا جھوٹا دعویٰ کرتے ہیں، ان پر اَوِدیا وغیرہ کے کلیش طاری ہوتے ہیں—اور یہی کلیش دکھ کے حامل مانے گئے ہیں۔
भीष्म उवाच
That genuine spiritual progress requires tyāga—giving up egoistic ownership, attachment, and desire within action; merely performing disciplines while retaining inner clinging is hypocrisy and results in kleśa (afflictions) that produce suffering.
In the Śānti Parva’s instruction section, Bhishma is teaching Yudhishthira about dharma and liberation-oriented conduct, emphasizing inner renunciation as essential even when one continues to act.