Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
उष्णीषिणो मुकुटिन: सुग्रीवाश्च॒ सुवर्चस: । किरीटिन: पञठचशिखास्तथा काज्चनमूर्धजा:
uṣṇīṣiṇo mukuṭinaḥ sugrīvāś ca suvarcasaḥ | kirīṭinaḥ pañcaśikhās tathā kāñcanamūrdhajāḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا— بعض نے اُشنیش (پگڑی) باندھ رکھی تھی، بعض کے سروں پر چمکتے تاج تھے۔ بعض کی گردنیں چوڑی تھیں اور بدن کی رنگت تابناک۔ بعض کِریٹ دھارے ہوئے تھے، بعض کے سر پر پانچ شِکھائیں تھیں؛ اور بعض کے بال سنہری رنگ کے تھے۔
वैशम्पायन उवाच
The verse is primarily descriptive rather than didactic: it highlights the outward diversity and splendor of warriors—insignia, grooming, and radiance—underscoring how war gathers many ranks and styles under a single, grave purpose.
Vaiśampāyana describes the assembled fighters in the Shalya Parva context, noting their varied headgear (turbans, crowns, diadems), distinctive hairstyles (including five topknots), and striking physical presence, as part of the broader battlefield tableau.