Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
आशीविषाश्षीरधरा गोनासावदनास्तथा । स्थूलोदरा: कृशाज्श्च स्थूलाड्राश्न कृुशोदरा:
āśīviṣāḥ śīradharā gonāsā-vadanās tathā | sthūlodarāḥ kṛśāś ca sthūlā dīrghāś ca kṛśodarāḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا— وہاں زہریلے سانپ تھے جن کے پھن اٹھے ہوئے تھے، اور کچھ کے چہرے گوناس (ایک قسم کے افعی) جیسے تھے۔ بعض کے پیٹ بہت موٹے تھے، بعض دبلا پتلا؛ بعض نہایت بڑے اور دراز قامت تھے، اور بعض کے پیٹ پتلے تھے۔
वैशम्पायन उवाच
The verse does not state a direct moral injunction; its ethical force is indirect. By invoking many terrifying kinds of serpents, it intensifies the atmosphere of peril and suggests how violence and hostility breed an environment where danger multiplies in countless forms.
Vaiśampāyana describes the presence/appearance of numerous varieties of poisonous snakes—hooded, viper-faced, large, long, or lean—using vivid cataloguing to convey dread and the ominous tone surrounding events in the Shalya Parva.