Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
ते मन्यमाना राज्ञस्तु सम्प्रदानमनुत्तमम् । राजानं तुष्टवुः प्रीता दत्त्वा चैवाशिष: शुभा:
te manyamānā rājñas tu sampradānam anuttamam | rājānaṁ tuṣṭuvuḥ prītā dattvā caivāśiṣaḥ śubhāḥ ||
ان برہمنوں نے یہ سمجھ کر کہ وہ بے مثال عطیہ خود بادشاہ نے دیا ہے، نہایت خوش ہو کر راجا یَیاتی کی ستائش کی؛ اور اسے مبارک دعائیں دے کر بار بار اس کی تعریف کی۔
वैशम्पायन उवाच
That exemplary giving (dāna) strengthens dharma and the legitimacy of rulership: when generosity is understood as the king’s own righteous act, it elicits sincere praise and auspicious blessings, reinforcing moral order and social trust.
The Brahmins, believing the king to be the true donor of an unsurpassed gift, become pleased and publicly praise him, offering auspicious benedictions in return.