Shloka 33
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
तत्र यज्ञे ययातेश्षन महाराज सरस्वती । सर्पि: पयश्च सुस्राव नाहुषस्य महात्मन:,महाराज! वहाँ पूर्वकालमें नहुषनन्दन महात्मा ययातिने यज्ञ किया था, जिसमें सरस्वतीने उनके लिये दूध और घीका स्रोत बहाया था
tatra yajñe yayāteḥ śaśan mahārāja sarasvatī | sarpiḥ payaś ca susrāva nāhuṣasya mahātmanaḥ ||
ویشَمپاین نے کہا—اے مہاراج! وہاں قدیم زمانے میں نہوش کے فرزند، مہاتما یَیاتی نے یَجْن کیا تھا؛ اس یَجْن میں سرسوتی نے اس کے لیے دودھ اور گھی کی دھاریں بہا دیں۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic ideal that a properly conducted yajña by a righteous ruler generates abundance and harmony, symbolized by Sarasvatī herself providing milk and ghee—staple ritual and prosperity substances—through her flowing grace.
Vaiśampāyana, addressing the king in the frame story, recalls an ancient event: at Yayāti’s sacrifice, Sarasvatī caused streams of milk and ghee to flow for him, marking the rite as exceptionally meritorious and divinely/naturally supported.