Shloka 7
भीमसेनस्य कौरवसुतवधः तथा श्रुतर्वावधः
Slaying of Kaurava princes and the fall of Śrutarvā
विचुक्रुशुः पितृंस्त्वन्ये सहायानपरे पुनः । बान्धवांश्व नरव्याप्र भ्रातृन् सम्बन्धिनस्तथा,नरव्याप्र! कोई पिताको पुकारते थे, कोई सहायकोंको। प्रजानाथ! कुछ लोग अपने भाई-बन्धुओं और सगे-सम्बन्धियोंको जहाँ-के-तहाँ छोड़कर भाग गये। बहुत-से महारथी पार्थके बाणोंसे अत्यन्त घायल हो मूर्च्छित हो रहे थे
vicukruśuḥ pitṝṁs tv anye sahāyān apare punaḥ | bāndhavāṁś ca naravyāghra bhrātṝn sambandhinas tathā ||
سنجے نے کہا—اے مردوں کے شیر! کچھ باپوں کو پکار رہے تھے، کچھ مددگاروں کو؛ اور رشتہ داروں، بھائیوں اور قرابت داروں کو بھی۔ اس ہنگامے میں بہت سے لوگ اپنے ہی لوگوں کو جہاں پڑے تھے وہیں چھوڑ کر بھاگ نکلے؛ اور بہت سے مہارتھی پرتھ (ارجن) کے تیروں سے سخت زخمی ہو کر بے ہوش ہونے لگے۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and psychological cost of war: even strong warriors and tightly knit families can be broken by terror and confusion. It implicitly contrasts ideals of steadfast kṣatriya duty and loyalty with the reality that fear can drive people to abandon their own, revealing the fragility of human resolve amid violence.
Sañjaya describes a battlefield scene where soldiers and warriors cry out for fathers, comrades, and relatives. Some flee, leaving their kin behind. Many great chariot-warriors are struck hard by Arjuna’s arrows and begin to faint from their wounds.