Brāhmaṇa-vandana: Criteria for Veneration, Disciplined Speech, and Protective Kingship (अनुशासनपर्व, अध्याय ८)
संसत्सु वदतां तात हंसानामिव संघश: । मड्ुल्यरूपा रुचिरा दिव्यजीमूतनि:स्वना:
saṃsatsu vadatāṃ tāta haṃsānām iva saṃghaśaḥ | maṅgalyarūpā rucirā divyajīmūtaniḥsvanāḥ ||
بھیشم نے کہا—اے تات یُدھشٹھِر! جب وہ سبھاؤں میں بولتے ہیں تو ان کی باتیں ہنسوں کے جھنڈ کی پکار کی مانند نکلتی ہیں—خوبصورت، مبارک، دلکش، اور دیویہ برسات کے بادلوں جیسی گہری گونج والی۔ ایسے برہمن—آچرن میں منکسر، سوادھیائے میں مشغول، حواس پر قابو رکھنے والے، نرم گفتار، شاستر-گیان اور نیک چلن سے آراستہ، اور لازوال پرماتما کے عارف—مجھے عزیز ہیں۔ اگر راجا ان مہاتماؤں کی بات سننا چاہے تو ان کا مشورہ اس دنیا اور اگلی دنیا—دونوں میں—بھلائی اور سکھ کا سبب بنتا ہے۔
भीष्म उवाच
A king should value and listen to learned, self-controlled, ethically grounded Brahmanas whose speech is gentle, auspicious, and well-formed; such counsel benefits both worldly governance and the afterlife.
In the Anushasana Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma and ideal social conduct; here he praises the exemplary Brahmanas whose dignified speech in assemblies resembles the pleasing, deep resonance of swans and rain-clouds.