रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
गुहः कान््तो निज: सर्ग: पवित्र सर्वपावन: । शृद्धी शृज्धप्रियो बभ्ू राजराजो निरामय:
guhaḥ kāntaḥ nijaḥ sargaḥ pavitraḥ sarvapāvanaḥ | śṛṅgī śṛṅgadhapriyo babhū rāja-rājo nirāmayaḥ ||
وایو نے کہا—وہ گُہ (اسکند) ہے، دلکش اور محبوب؛ اس کا ظہور خود سَرْگ (تخلیق) سے جدا نہیں۔ وہ نہایت پاک اور سب کو پاک کرنے والا ہے۔ وہ شِرِنگی (سینگ/قرن) دھارتا ہے اور بلند چوٹیوں کو پسند کرتا ہے؛ وہ وِشنو کے روپ میں بھی ظاہر ہوا۔ وہ راجاؤں کا راجا، سراسر بے عیب و بے آزار ہے۔
वायुदेव उवाच
The verse strings together epithets to emphasize the deity’s moral and spiritual supremacy: absolute purity, the power to purify others, sovereignty (‘king of kings’), and freedom from defect—qualities held up as ideals of divine authority and ethical perfection.
Vāyu is reciting a praise-list (nāma/guṇa-stuti style) describing the deity through multiple names and attributes—identifying him as Guha/Skanda, associating him with lofty mountain abodes, and also linking him with Viṣṇu-like supremacy.