Śiva-darśana through Tapas and Stuti (उपमन्यु–कृष्ण संवादः)
उमोवाच एवं भविष्यत्यमरप्रभाव नाहं मृषा जातु वदे कदाचित् | भार्यासहस्राणि च षोडशैव तासु प्रियत्वं च तथाक्षयं च
umovāca—evaṁ bhaviṣyaty amaraprabhāva nāhaṁ mṛṣā jātu vade kadācit | bhāryāsahasrāṇi ca ṣoḍaśaiva tāsu priyatvaṁ ca tathākṣayaṁ ca ||
اُما نے فرمایا—“اے کِرشن، جو دیوتاؤں جیسی شان و شوکت رکھتے ہو! ایسا ہی ہوگا۔ میں کبھی جھوٹ نہیں بولتی۔ تمہاری سولہ ہزار بیویاں ہوں گی؛ ان میں تمہارے لیے محبت پائدار رہے گی، اور تمہیں لازوال خوشحالی بھی نصیب ہوگی۔”
श्रीकृष्ण उवाच
The verse foregrounds satya (truthfulness) as a defining ethical power: Umā validates her promise by asserting she never speaks falsehood, and the boon is framed as a reliable, dharmically grounded utterance whose results are ‘akṣaya’ (unfailing).
Umā addresses Kṛṣṇa and confirms that what has been spoken will indeed occur. She declares her unwavering truthfulness and grants boons: a vast royal household (sixteen thousand wives), enduring affection within it, and inexhaustible prosperity.