Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
(ततः सत्यवती हृष्टा जगाम स्वं निवेशनम् । तस्यास्त्वायोजनाद् गन्धमाजिध्रन्ति नरा भुवि ।।
tataḥ satyavatī hṛṣṭā jagāma svaṃ niveśanam | tasyāstv āyojanād gandham ājighranti narā bhuvi || dāśarājas tu tad gandham ājighran prītim āvahat || dāśa uvāca | tvām āhur matsyagandheti kathaṃ bāle sugandhatā | apāsya matsyagandhatvaṃ kena dattā sugandhatā || satyavaty uvāca | śaktiḥ putro mahāprajñaḥ parāśara iti smṛtaḥ | nāvaṃ vāhayamānāyā mama dṛṣṭvā sugarhitaṃ | apāsya matsyagandhatvaṃ yojanād gandhatāṃ dadau | ṛṣeḥ prasādaṃ dṛṣṭvā tu janāḥ prītim upāgaman ||
اس کے بعد ستیوتی خوش ہو کر اپنے گھر لوٹ گئی۔ اسی دن سے زمین کے لوگ ایک یوجن دور سے بھی اس کی الٰہی خوشبو محسوس کرنے لگے۔ اس کا باپ داشراج بھی وہ خوشبو سونگھ کر بہت مسرور ہوا۔ داشراج نے پوچھا—“بیٹی! پہلے مچھلی جیسی بو کے سبب لوگ تمہیں ‘متسیہ گندھا’ کہتے تھے؛ اب یہ خوشبو کہاں سے آ گئی؟ کس نے وہ بدبو دور کر کے یہ عطر عطا کیا؟” ستیوتی نے کہا—“پتا جی! مہارشی شکتی کے پتر، مہاپراج्ञ پراشر—جب میں کشتی چلا رہی تھی تو انہوں نے مجھے دیکھ کر کرپا کی۔ میرے بدن سے مچھلی کی بو دور کر کے ایسی خوشبو بخش دی جو ایک یوجن تک پھیلتی ہے۔ رشی کی اس عنایت کو دیکھ کر سب لوگ خوش ہو گئے۔”
दाश उवाच
The passage highlights how compassionate grace (prasāda) can transform social stigma into dignity: Satyavatī’s former identity marked by an offensive odor is changed through a sage’s favor, suggesting that inner worth and destiny need not be confined by birth or reputation.
After receiving a boon from the sage Parāśara, Satyavatī returns home emitting a far-reaching fragrance. Her father Dāśarāja, surprised because she was known as ‘Matsyagandhā’ (fish-smelling), asks the cause; she explains that Parāśara removed the fish-odor and granted her a fragrance perceptible from a yojana away.