Shloka 20
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
भगवन् कक््व विमुज्चामि तरो: शाखामिमामहम् । वर्जित मानुषैर्देशमाख्यातु भगवान् मम,“'भगवन्! इस वृक्षकी शाखाको मैं कहाँ छोड़ दूँ? आप मुझे ऐसा कोई स्थान बतावें जहाँ बहुत दूरतक मनुष्य न रहते हों”
bhagavan kva vimucyāmi taroḥ śākhām imām aham | varjitaṃ mānuṣair deśam ākhyātu bhagavān mama ||
“اے بھگون! میں اس درخت کی شاخ کو کہاں چھوڑوں؟ مجھے ایسا علاقہ بتا دیجیے جو انسانوں سے خالی اور آبادی سے بہت دور ہو، تاکہ کسی کو گزند نہ پہنچے۔”
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical caution and accountability: before acting—even in a seemingly small matter—one should consider potential harm to others and seek proper guidance to choose a harmless course (ahimsa aligned with dharma).
Kaśyapa respectfully asks a revered figure where he should leave a tree-branch, requesting a location far from human settlements so that no person is affected or endangered by his action.