Adhyāya 125: Raṅga-pradarśana — Arjuna’s Entry and Astric Demonstration (रङ्गप्रदर्शनम्)
स तया सह संगम्य भार्यया कुरुनन्दन: । पाण्डु: परमधर्मात्मा युयुजे कालधर्मणा,कुरुकुलको आनन्दित करनेवाले परम धर्मात्मा महाराज पाण्डु इस प्रकार अपनी धर्मपत्नी माद्रीसे समागम करके कालके गालमें पड़ गये
sa tayā saha saṅgamya bhāryayā kurunandanaḥ | pāṇḍuḥ paramadharmātmā yuyuje kāladharmaṇā ||
کورو خاندان کو شاد کرنے والا، نہایت دھرم پرست پاندو، اپنی زوجہ کے ساتھ ملاپ کر کے، قانونِ زمانہ کے مطابق موت سے جا ملا۔
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the supremacy of Kāla (Time) and the inevitability of mortality: even a king described as paramadharmātmā is subject to Time’s ordinance, and actions occur within a moral-causal order whose results ripen inexorably.
Vaiśaṃpāyana reports that King Pāṇḍu, after uniting with his wife (contextually, Mādrī), is overtaken by death—expressed as being ‘joined’ to the law of Time—marking a decisive turn in the lineage narrative leading to the Pāṇḍavas’ upbringing without their father.